عشق صدای فاصله هاست

ساحل بهانه ای است تا هرز گاهی

بغض هایم را در خلوت آن در پناه صخره ها

روی شن های نرم و در هیجان موج ها خالی کنم

و بگویم دریا دوست داشتنی است مانند مادرم و سخاوتمند همانند پدرم

دریا هم چون من مجنون و شیدا ست

افسوس

که نمی دانم او در فراق کی این همه ناله می کند

و سرش را به صخره ها می کوبد و آه و زاری می کند

دریا را دوست دارم

زیرا هر گاه تو نیستی شانه اش پناهگاه اشک های من است