عشق صدای فاصله هاست

کاش تو آن درخت سبزی بودی که با گشودن پنجره و دیدن تو دلشاد می شدم

...اما نه در پاییز و زمستان درختان سبز نیستند

پس شاید تو را از یاد ببرم

کاش تو آن آسمان آبی بودی که با دیدن تو به آرامش میرسیدم

...اما نه آسمان گاهی ابری و دلگیر است

پس نمی خواهم تو را دلگیر ببینم

کاش تو آن خورشید بودی که با نور خود به روحم گرما و روشنایی می بخشیدی

...اما نه خورشیدغروب می کند

پس نمی خواهم که تو روزی غروب کنی

کاش تو آن گل یاس سفیدی بودی که با بوییدنش لبخند بر لبانم می نشست

...اما نه گل یاس روزی پرپر می شود و تنها عطرش باقی می ماند

پس بگذار آخرین آرزوهاییم را برایت بگویم

 کاش تو همان اتاق فیروزه ای من بودی که همیشه در کنارت باشم و همیشه در تو محبوس باشم 

 آنگاه هرگز تو را فراموش نخواهم کرد و همیشه عطر گل یاس سفید تو در اتاقم خواهد پیچید