توعصری که دوست دارم به گفتن آسونه ولی
کمترمی شه پیداکنی یه آدم دوست داشتنی
توعصری که حرفا بایدهمش پیش خودت باشه
چقدشکنجش می کنن این حرفای نگفتنی
توعصری که معشوقه ها مثل لباس عوض می شن
روی طناب خاطره می شن لباس شستنی
توعصری که تنها می شی دلت می خواد کسی باشه
اما کسی نیست که باهاش بشینی و حرف بزنی
تو عصری که تا می ریه و دل می سپری دست کسی
بهت میگه یا که می گن باید ازش دل بکنی
توعصری که باید یه جور تمام این دنیا رو گشت
دنبال یه فرشته نقره ای رنگ موندنی
تو عصری که دس بزنی برگا می ریزن رو زمین
قلبای مهربون شدن چینی یای شکستنی
فقط یه آرزو دارم که هم محاله هم بزرگ
من آرزو دارم که توبگی فقط مال منی
تقدیم به م.ع
+ نوشته شده در چهارشنبه هجدهم آبان 1384ساعت 2:5 بعد از ظهر توسط امیر
|
